خطّ زلف
درباره سایت
آخرین مطالب
- خودکشی مرگ قشنگی که بدان دل بستم/دست کم هر دوسه شب، سیر بفکرش هستم در کانون توجه
- کسی میدونه
- دلم براش می سوزه
- دربطری
- خودکشی مرگ قشنگی که بدان دل بستم/دست کم هر دوسه شب، سیر بفکرش هستم
- یک هفته، یک خاطره: -ادب مرد به ز درجه ی اوست-
- یک هفته، یک خاطره: _صدای زن_
- یک هفته، یک خاطره: _جوجه کباب_
- یک هفته، یک خاطره: _میهمانان حاج آقا_
امکانات وب
..... ز عقل اندیشه ها زاید که مردم را بفرساید // گرت آسودگی باید برو عاشق شو ای عاقل
خاطرات انتخابات 3
یادم هست یکبار یکی از خانم های ستاد با سن کمی که داشت (فکر میکنم حدود 18 یا 19 سال) بدلیل توانایی و انرژی و فعالیت خوبشون، سرگروه یک تیم 5 یا 6 نفره شدند که توی اون تیم چند نفر آقا که بالاترینشون 25 سال بود وجود داشت. براساس موازین، سرگروه ها موظفند شماره ی همه ی اعضای تیم رو داشته باشند تا اگر مامورین یا... برای یکی از اعضای تیم مشکلی ایجاد کردند فورن بتونند متوجه شند و اطلاع بدند به سرگروه بالاتر؛ و به تبع، اعضای تیم باید از سرتیم حرف شنوی داشته باشند و اگر چیزی میگه رعایت کنند. ولی نکته ای که بعدن متوجه شدم و بسیار مایه ی تعجب و البته تاسف بنده بود، این بود که اون آقایون حاضر نشده بودند شماره هاشون رو بدند به اون خانم چراکه براشون بسیار گران تمام شده بود که اولن یک "خانم" ثانین کسی که ازشون "کوچکتر" هست بخواد امر و نهی کنه و تمرد کرده بودند از هرگونه حرف شنوی.
در اینجا برای بنده اولن جای تاسف داشت که چنین نگاهی در نسل جوان ما همچنان وجود داره، دوم اینکه اون خانم هم شاید کوتاهی کرده بودند در گزارش دادن درحالیکه بهتر بود بلافاصله با سرگروه بالاتر از خودشون تماس می گرفتند و موضوع رو گزارش می دادند. و سوم اینکه در نهایت برای بنده هم تجربه ای شد که چنین فرهنگ هایی از بعضی از مردم را باید مدنظر قرار داد و هنوز در ایران براحتی نمیشه یک خانم سرتیم چندتا آقا باشه.
نوشته شده در شنبه چهاردهم مرداد ۱۳۹۶ساعت توسط محمد رضا| |
