خرید بک لینک
چند روز پس از پیروزی در انتخابات، کسی به بنده گفت فلان جلسه هست و بنده به این خیال که جلسه ی نقد و بررسی فرآیند ستاد هست با برخی دوستان عازم تهران شدیم. اما وسط کار مطلع شدم که چنین جلسه ای درکار نیست و صرفن همون جلسه تجلیل از فعالان ستادی هست. اما شنیدن حرفای روحانی و... اونقدرام برام اهمیتی نداشت که آدم اینهمه راه رو بخواد بکوبه بره و حقیقتن پشیمون شدم و گفتم اگر میدونستم اینطوریه کلن نمیرفتم. اما سه تا صحنه ی خیلی خیلی زیبا دیدم که خستگی رو از تنم در کرد و خوشحال شدم ازینکه رفتم :

قبل از روحانی خیلیا اومدند حرف زدند، اما بنظرم مهمترینشون مولوی عبدالحمید رهبر اهل سنت ایران بود.

اولین صحنه اینکه وقتی تصویر مولانا عبدالحمید توی مانیتور نشون داده شد، تمام جمعیت شروع کرد براش دست زدن و شعار "مولوی دوست داریم" سرداد. بااینکه ما شیعه هستیم اما خیلی برام زیبا بود که کل جمعیت یکپارچه برای مولوی دست میزدند. همچنین وفتی دعوتش کردند که بیاد روی صحنه و صحبت کنه، تمام جمعیت به احترامش بلند شد و از زمانیکه اسمش خونده شد تا زمانیکه صحبتش شروع شد بی وقفه تشویق میشد و شعار داده میشد.
همچنین وسط صحبت هاش اگر بگم بیشتر از روحانی براش دست زدند اغراق نکردم.

مولوی شدیدن حمایت کرد از روحانی. خیلی خیلی حمایت کرد و گفتارش واقعن از روی صداقت بود نه تزویر و سیاستکاری. دومین صحنه ی زیبایی که من دیدم، زمانی بود که بعد از تمام حمایت ها و تعریف و تمجیدهاش، گفت آقای روحانی من از طرف اهل سنت و قوم بلوچ فقط و فقط یک خواسته از شما دارم...
اینجا که رسید خب همه فکر کردند قاعدتن میخواد بگه از اهل سنت یا از استان سیستان حمایت کنید که اگرم چنین چیزی میگفت البته کاملن طبیعی و منطقی بود.
اما برخلاف تصور همه گفت تنها خواسته ی ما از شما این هست که تو رو خدا مذهب رو مطرح نکنید! قومیت رو مطرح نکنید... ما هممون ایرانی و مسلمان هستیم و فقط از شما عزت ایرانمون رو میخوایم همین!

اینجا که شد تمام جمعیت به احترامش ایستاد و تا مدتها همه دست میزدند و شعار میدادند. بشخصه تحت تاثیر قرار گرفتم که خدایا شکرت ازین نعمت عظیمی که امروز داریم که در شرایطی که کشورهای همسایه دارند خون همدیگه رو بخاطر مذهب و قومیت می ریزند و در کشور خودمون تا چند قرن پیش همین وضعیت بوده، امروز چنین رهبران دلسوز و آگاه و مردم با شعور و فهیمی داریم که تنها خواستمون نه سهم خواهی، بلکه عزت ایران و مردممون هست منهای قومیت و مذهب. چه نعمت عظیمی داریم امروز که مردم و رهبران امروز ما به این رشد رسیدند که بحث مذهب و قومیت مهم نیست بلکه ایرانی بودن، مسلمان بودن (حالا به هر دین و مسلک و مذهبی... تسلیم دربرابر خدا منظور هست)، و و اتحاد هست که مهمه. و چقدر زیبا که این حرفها از زبان رهبری جاری میشه که با همون لباس محلی بلوچش، از دیاری میاد که از نظر مالی حقیقتن مورد اجحاف واقع شده ولی فکرشون اگر از مناطق مرکزی بازتر نباشه قطعن بسته تر نیست. نه کت و شلواری، نه کراواتی، نه وضعیت مالی آنچنانی... تمام این حرفها از دهان کسی درمیاد که یک روحانی مرزنشین اقلیت با اون لباس محلیش هست..
خداروشاکرم بخاطر این نعمت بزرگ...


و اما خداروشکر.. خداروشکر.. خدارو صدهزارمرتبه شکر... از انتخاباتی که پشت سر گذاشتیم، که نقطه ی عطفی شد که مجددن ملت ایران و همه ی اقوام و مذاهب گرد هم جمع شند و حلقه بزنند به دور تدبیر و امید و روحانی عزیز.
و خداروشکر از دادن توفیق تبلیغات این انتخابات به ما


برچسبها: انتخابات 96, روحانی, مولوی عبدالحمید, وحدت کلمه, عزت ایران

نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۶ساعت توسط محمد رضا| |

برچسب: خاطرات,انتخابات, نویسنده: پرهام جعفری تاريخ: شنبه 28 مرداد 1396 ساعت: 0:11

صفحه بندی